Po wieczerzy już zmyte naczynka we śnie leży spowita dziecinka
  Którą los na pociechę mi dał za kolejną pomyłkę dwóch ciał
  Nastawiony już budzik na szóstą mętnie senne odbija mnie lustro
  Tylko ja czuwam jeszcze w moim oknie na piętrze
  I w uśpioną uliczkę mą krzyczę
  
  O Romeo słowiczy sokole
  O tęsknoto niewieścich pokoleń
  Otworzyłam Ci okno
  Na tę moją samotność
  O Romeo
  czy jesteś na dole
  czy jesteś na dole
  
  A na dole jak zwykle nikogo może kolej z Werony za drogo
  Może konno wyruszył a koń nie życzliwie odnosił się doń
  Może nie ma na klimat na szpalta
  Może właśnie dokańcza tybalta
  Może zły mu Kapulet sprzeniewierzył amulet
  Więc w uśpioną uliczkę znów krzyczę
  
  O Romeo kochanku pokoleń
  O Romeo już na mnie jest kolej
  Otworzyłam Ci okno
  Na tę moją samotność
  O Romeo
  czy jesteś na dole
  czy jesteś na dole
  
  A na dole odpowiedź jest ciszą a na czole mym troska o przyszłość
  Co to będzie za miesiąc jak wiek kiedy drogi zawieje Ci śnieg
  Co dzień gorsz Romeo pogoda i ja jestem codziennie mniej młoda
  Do klasztoru Ci zbiegnę lub innemu ulegnę żeby potem móc krzyczeć w uliczkę
  
  Nie ma Ciebie Romeo na dole
  O Godocie niewieścich pokoleń
  otwieramy wciąż okna
  W każdym oknie samotna
  Patrzy w pole
  Gdzieś wywiódł ją