1. Dnia jednego o północy,
  gdym zasnął w wielkiej niemocy,
  nie wiem, czy na jawie, czy mi się śniło,
  że wedle mej budy słońce świeciło. :|
  
  2. Sam się czym prędzej porwałem
  i na drugich zawołałem;
  |: na Kubę, na Maćka i na Kaźmierza,
  by wstali czym prędzej mówić pacierza. :|
  
  3. Nie zaraz się podźwignęli,
  bo byli twardo zasnęli;
  |: alem ich po trochu wziął za czuprynę,
  by wstali, bieżeli witać Dziecinę. :|
  
  9. Porwali się, biegli drogą,
  gdzie widzieli jasność srogą:
  w Betlejem miasteczku, gdzie Dziecię było,
  które się dla wszystkich na świat zjawiło.
  
  10. Wbiegliśmy zaraz do szopy,
  uściskaliśmy Mu stopy;
  |: jam dobył fujary, a Kuba rogu,
  graliśmy wesoło na chwałę Bogu. :|