W małym palcu klawiaturę mam,
  Chociaż nie lubiłem ćwiczyć gam.
  Ale po co męczyć gamę
  Gdy się gra akompaniament
  Tak, jak ja - co kto zażyczy - gram.
  Po lokalach dla pijanych dam
  Grałem - trzeźwy nie bywając sam,
  By slowfoxem lub fokstrotem
  Uprzyjemnić im robotę
  Gdy ostatnia z męskich pęka tam.
  
  Poza reflektorów okiem
  Do publiki lepszym bokiem
  Za skromną opłatą
  Rządzę z cienia nastrojami,
  Harmoniami, gwiazdorami
  Ja - akompaniator.
  
  Potem był w kierunku sztuki krok:
  Klub studencki, jazz, ballada, rock.
  Wychodzili młodzi gniewni
  A ja wzbogacałem śpiewnik
  O akordów niesłyszanych szok.
  Politycznie klawisz brzmiał i śpiew:
  Słowo - słowem, rytm rozgrzewał krew.
  W pryszczach i nieogoleni
  Czuli się wtajemniczeni
  Wyzywając los w tonacji "f".
  
  Poza chytrym cenzur okiem
  Przez aluzje brnąc głębokie
  Walę w ruskich akord.
  Rządzę z cienia symbolami,
  Cytatami, ideami,
  Ja - akompaniator.
  
  I na strajkach gratem też - a jak!
  Chociaż pianin w kraju było brak.
  "Żeby Polska", albo "Mury"
  Grzmiały z mojej klawiatury
  Choć nie było to komunie w smak.
  Potem za mną chodził jakiś fiut
  Słuchał, zagadywał, bzdury plótł,
  Bo mu poleciła władza
  Udowodnić i wykazać
  Polityczny wydźwięk moich nut.
  
  Poza blaskiem akademii,
  Bez orderów i bez premii
  Z finansową stratą
  Rządzę z cienia wciąż - hymnami,
  Narodami i związkami
  Ja - akompaniator.
  
  Nastał stan wojenny - trzeba jeść.
  Nie zna granic kunsztu mego treść.
  Zatem nad norweskim fiordem
  Kładę akord za akordem
  Chociaż nie wiem o czym mówi pieśń.
  Lecz korona daje względny luz
  Sukces w Oslo odniósł: "Rode Bus".
  W koncertowe ruszam tury,
  Demoluję klawiatury,
  Życie mi się zmienia w niezły blues.
  
  Poza mową mą ojczystą,
  Niedaleko i nie blisko
  Za walutę za to -
  Rządzę z cienia Norwegami,
  Góralami i Drwalami
  Ja - akompaniator.
  
  Upływ lat przerzedził nieco włos,
  Dłuższy pasek mam i niższy głos.
  Tak to z akompaniatorem -
  Za wszechstronność i pokorę
  Blaskiem czoło mi nagrodził los.
  Więcej już nie będę cedził słów
  Jutro do klawiszy siąść mam znów.
  Dodam, że wyczuwam dumę
  Kiedy wyjdę przed instrument
  By mnie mógł rozpoznać ten i ów.
  
  Za nic rozgłos mam i sławę
  Ale lubię sceny skrawek
  Gdzie mój warsztat stoi.
  Na nic mych kolegów jęki
  Gdy nie słucha mojej ręki -
  Albo gdy nie stroi!