Gąsienicami zagrzebany w piach nad Wisłą
  Patrzę przez rzekę pustym peryskopem
  Na miasto w walce, które jest tak blisko
  Że Wisły nurt frontowym staje się okopem
  
  Rozgrzany pancerz pod wrześniowym żarem
  Rwie do ataku się i pali pod dotykiem
  Ale wystygły silnik śpi pod skrzepłym smarem
  I od miesiąca nie siadł nikt za celownikiem
  
  Krtań lufy łaknie znów pocisków smaku
  A łyka tylko tłusty dym z drugiego brzegu
  W słuchawkach zdjetych hełmofonów krzyk Polaków
  I nie wiem czemu rzeki tej nie wziąłem z biegu
  
  Dajcie mi wgryźć się gąsiennicą w fale śliskie
  I ogniem z lufy dajcie wesprzeć barykady
  By miasto w walce, które jest tak bliskie
  Bezruchu mego nie nazwało mianem zdrady
  
  Lecz milczy sztab i milczą pędy tataraku
  Którymi mnie przed tymico czekają skryto
  Bo ruski tank nie bedzie walczył za Polaków
  Bo ruski tank zaczekać ma, by ich wybito
  
  Gdy się wypali już powstanie ciemnym błyskiem
  Włączą mi silnik i rozgrzeją krew maszyny
  Bym mógł obejrzeć miasto, co tak bliskie
  Bez walki zdobywając gruzy i ruiny