Widzę normalny kraj -
  Brzozy, cerkiew, rzeka
  Nad rzeką olchowy gaj,
  Dar Boga dla człowieka.
  Wiatrem wędruje dzwon
  Zrodzony w gliny grudzie
  I oto ze wszystkich stron
  Idą normalni ludzie.
  
  Mówią to, co mówili
  Nikt ich za to nie gani.
  Myślą to, co myśleli
  Nikt nie myśli za nich.
  
  I widzę jedno z miast
  W jego mrówczej strukturze,
  W otwartym oknie blask
  I drzwi otwarte w murze.
  Za drzwiami pokój, stół,
  Na ścianach starzy mistrzowie,
  Za stołem - jakbym czuł -
  Siedzi normalny człowiek.
  
  I mówi to, co mówił
  Wcale nie boi się tego.
  I myśli to, co myślał
  I nie ma w tym nic złego.
  
  I widzę drogę w kres
  Za koło horyzontu,
  Nie dziwiąc się, że tak jest
  Jak powinno być od początku.
  Więc chwyta mnie jeden - z Nich
  I w oczy drwiąco patrzy:
  - Obudź się no, te - psych!
  I daje mi zastrzyk.
  
  Potem, normalna rzecz,
  Do łóżka mnie przywiąże.
  Chciałbym znów zasnąć, lecz
  Za snem - już nie nadążę.