Ktokolwiek widział ją
  znaków szczególnych brak
  ubrana była w stare dżinay
  w przeciwdeszczowy płaszcz
  
  była płaska jak deska
  miała szesnaście lat
  pokłute obie ręce
  na ustach trawy smak
  
  nic światu nie zrobiła
  nikogo nie zabiła
  kochała zapach łąk
  ciepło splecionych rąk
  
  niby taka jak wiele
  niby taka ją inne
  ale przecież jedyna
  ale przecież niewinna
  
  kiedy ją znaleziono
  w żółtym podartym prochowcu
  wyglądała jak żonkil
  zapatrzony w nieboskłon
  
  więc ciebie proszę panie
  chodzący po rajskim ogrodzie
  oszczędzaj żółte motyle
  oszczędzaj kwiaty na głodzie