Lubię słuchać, gdy jest już późno, gdy wszyscy śpią
  Kiedy gwiazdy lśnią
  I jest cichy cały dom, wtedy piszę
  I zagłębiam się w tą ciszę
  To, co słyszę, to jedynie wyobraźnia
  Cienie straszą, odchodzą, kiedy się przejaśnia
  Jest już ciemno, spokojnie, tak jest tylko w baśniach
  Gdzieś za oknem w oddali jakiś pies ujada
  Zapewne ktoś stoi teraz na rozdrożach świata
  Ktoś odkrywa niepojęte sprawy
  Jest już późno, piszę...
  (Jeszcze nie śpisz mały?)
  Jeszcze nie śpię
  To nie są rzeczy, które widzę we śnie
  Jak odgłosy w mieście, hałasy, zgiełk tłumu
  Kolorowe litery gdzieś na wyłomach murów
  Czasy królów odeszły, nastały czasy pełne bólu
  Piszę o tym wszystkim, by poezji stać się bliskim
  Jak ci którzy odeszli, tysiące ludzi
  Jest już późno, czas iść spać, z nie marudzić
  Czekam, kiedy znowu muza do mnie wróci
  
  Światła miasta już dawno zgasły, jest ciemno
  Z długopisem nad kartką spędzam moja noc bezsenną
  Warszawy echo, echo wydarzeń z dni ubiegłych
  Jak z DVD obrazki, to telinie tekstu z kartki
  Noc bez dźwięków żadnych, zupełna cisza
  Tylko nierówny oddech słychać i znów
  Godzina duchów, by oddać hołd muzie
  Nocnych pisarzy, co w dnia nudzie inspirację znajdują
  I opisują to później, może być różnie
  Może ładnie to wszystko dzisiaj się poskłada
  A może nie i finałem będzie kartka podarta, jak Bóg da
  Wiem, że ta cisza daje mi komfort, nieźle
  Potem nagra się teraz płynie wyraz po wyrazie
  Na kartce, a we śnie szukam ukojenia
  Teraz wylewam tutaj, co mnie wnerwia
  Chwila relaksu, przerwa
  I dalej, choć zaschło w gardle
  Wieczór, to pora rzeczy poważnych, pieprzę banały
  Pisane nocą myśli, nacechowane melancholią
  Wiem, że teraz ktoś, gdzieś zostawia myśl się niekończącą
  Stawiając pomnik słowem, co od spichrzu trwalszy
  Jak Horacy piszę, by czasu upływanie zwalczyć
  Mój sposób, by od szarości dnia gdzieś odejść
  Swoja krainę z marzeń, budować swoim słowem
  Odskocznia od tego, co czeka mnie rano
  Nocne pisanie, dobranoc