[Doniu]
  Nie ważne czy pędzisz sto dwadzieścia na godzine
  Czy patrzysz ludziom w oczy stojąc przed miejscowym kinem
  Czy siedzisz spizgany w fotelu u kobiety
  I portrety znajomych przebijają się w twym oku
  Zdjęty obraz życia w nikropolii
  Serce boli, czas goni twojej woli
  Tylko okruchy zapazia czujesz (czujesz)
  Chęć wydarcia, ucieczki stąd, jestem pełen poparcia
  Tak jak ty chce uciec z tego miasta
  Ale dokąd sam wiesz, ciśnienie wzrasta
  Szereg lat za tobą i nie wiesz co dalej
  Każdy dzień ospale popycha kolejny
  A morale trzeba by zakopać w ziemi
  Wszyscy wokół znieczuleni
  Zamiast ludzi stosy cieni
  Młode twarze bez przyszłości (niestety)
  Na maksa radości czerpią z niepowodzeń innych
  Boguducha winnych, małych, silnych
  Dużą pasjął swoje życie napełniajął
  Łamiął stereotypy, małomiasteczkowe tanie chwyty
  To nie ich Grad Pri
  Wybór ciężkiej drogi życia wcale nie jest taki zły
  Wcale nie jest taki zły
  
  Co z tego, że będziesz bujał się C klasą
  Zdobyć na blondi obciążoną bugami i masą
  Deszczowych dni zabijanych skrętami
  By powłazy na chacie życie urwanymi filmami
  Pstryknięcie palcami, bańka pęka
  Autobus co rano, gorycz czy udręka?
  Małe przekręty by mieć za co żyć
  A raczej mieć za co młodość przeżyć nieco inaczej
  Tym samym się raczej nie wyznaczam oceny
  Rzucam na CD problemy
  Czasem pełen tremy
  Czasem pewien siebie
  Nie myśle skąpo, marwie się o ciebie człeku
  Jak rówieśnik u schyłku wieku
  Wiem, trudno jest żyć jak człowiek w zoo
  Nikt tu cie nie powie, to jest to rozwiązanie zagadki
  Kryje się najczęściej słowa własnej matki (napewno)
  Lepiej uczyć się na błędach innych i unikać wpadki
  Tylko zdrowy umysł ratuje przed zgonem (ratuje)
  Wystarczy pomyśleć, powiedzieć spokój wole
  Zająć się żmudnym kuciem własnego losu
  Stworzyć wyspę normalności, wciągać na nią coraz więcej osób