W życia wędrówce, na połowie czasu
  straciwszy z oczu szlak niemylnej drogi
  w głębi ciemnego znalazłem się lasu.
  Co jest przede mną? Co za mną zostało?
  Kim byłem? Będę? Gdzie mnie niosą nogi?
  Jaki sens tego, co dotąd się stało?
  Jaki sens tego, co dotąd się stało?...
  
  Jakie mi znaki daje świat? Czy ze mnie
  nic nie zostanie w rzece czasu rwącej?
  Czy choć pół nuty dodam, czy coś zmienię
  W niewyczerpanym, wiecznym życia hymnie?
  W niewyczerpanym, wiecznym życia hymnie
  W niewyczerpanym, wiecznym życia hymnie
  Jakie mi znaki daje świat (...)
  (...) w niewyczerpanym wiecznym życia hymnie?
  - Nie wiem. - Wiem tylko: Ona będzie przy mnie
  
  Miłość co wprawia w ruch gwiazdy i słońce.
  Prócz niej tu nie mam żadnego obrońcy -
  człowiek niepewny, w mrocznych głębiach lasu,
  w życia wędrówce, na połowie czasu.
  
  Ile tu na raz
  świata dookoła -
  radosny nadmiar,
  chaos wesoły.
  
  I z każdej chwili,
  i z każdej rzeczy
  daje znak życia
  wieczna kobiecość.
  
  Jest w oczach ludzi
  blask niegasnący,
  miłość co wprawia
  w ruch gwiazdy i słońce
  
  w życia wędrówce,
  na połowie czasu,
  przede mną światłość
  i we mnie światło.
  
  Trwaj chwilo piękna
  - wołam w zachwycie -
  wiecznie zielone
  jest drzewo życia
  wiecznie zielone
  jest drzewo życia
  wiecznie zielone
  jest drzewo życia
  
  Jakie jest piękne
  to, co nie piękne,
  jakie niezwykłe
  wszystko, co zwykłe.
  
  Mogło nic nie być,
  a jest to wszystko -
  wiecznie zielone
  jest drzewo życia.