Ciemność i smutek spadają nagle lecz światło
  Czuwa w oddali by cienie mogły się kłaść
  Za brudną rękę jeszcze przez chwilę potrzyma
  Bo liczy że nie wiesz na co cię stać
    I balansujesz wciąż na krawędzi a przepaść
  Ciągnie jak magnes jeśli popatrzysz się w dół
  Łatwiej jest skoczyć nawet jeśli bez skrzydeł
  Niż walić głową w bezbarwny i twardy mur
    Więc przetnie promień i tak już mętną źrenicę
  Bo po co światło jeśli w ciemności chcesz trwać
  Kamienne serce i wąskie jak sztylet usta
  Przegrałaś jeśli poddasz się urodzie zła