Nim wstanie świt, rozwieje ranne mgły
  Konary nagich drzew rozpoczną taniec swój
  Powietrzny świt i nagle ostry chłód
  Wyrwały mnie ze snu, rzuciły w światło dnia
  Była blisko tak, że mogłeś czuć jej dotyk, powiew warg
  W uścisku mocnym trzymał cię jej głos
    W napięciu tak czekałem kresu dnia
  Wiedziałem, wziąć cię tu, by zabrać mnie w swój świat
  Nie dawał mi spokoju obraz jej
  Kolory: fiolet, czerń, splątane siecią gwiazd
  Była blisko tak, że mogłeś czuć jej dotyk, powiew warg
  W uścisku mocnym trzymał cię jej głos
    Ref.
  Umykasz jak zjawa ze snu
  W dzień znikasz, by w noc wrócić tu
  Realna, choć uśmiech twój dawno już zgasł