Codziennie w płomieniach wydarzeń i rzeczy
   Z olśnienia, w olśnienie podaje mnie czas
   Przez błękit przecieka bo dawno już przeczuł
   Źe jestem jak niebo oddarte od gwiazd
  
   Codziennie co noc czesze pamięć i mrok
   Aż sypią się gwiazdy aż mąci się wzrok
   Z powietrza grzebieniem dotyka mych snów
   I więdnie mój dotyk i głuchnie mój słuch
  
   A gwiazdy się tlą w kłębach czerni się tlą
   To we mnie się zaczął to we mnie ich lot
   Ulewą smagany targany przez wiatr
   Codziennie z nadziei w nadzieję przez świat
  
   Niech bluźni mi wiatr dzień i noc dzień po dniu
   Niech gasną płomienie niech mrozi mnie chłód
   Z pragnienia w pragnienie podaje mnie czas
   Bo jestem jak niebo oddarte od gwiazd.