Dobranoc Marku lampę zgaś
   i zamknij książkę Już nad głową
   wznosi się srebrne larum gwiazd
   to niebo mówi obcą mową
   to barbarzyński okrzyk trwogi
   którego nie zna twa łacina
   to lęk odwieczny ciemny lęk
   o kruchy ludzki ląd zaczyna
  
   bić I zwycięży Słyszysz szum
   to przypływ Zburzy twe litery
   żywiołów nie wstrzymany nurt
   aż runą świata ściany cztery
   cóż nam - na wietrze drżeć
   i znów w popioły chuchać mącić eter
   gryźć palce szukać próżnych słów
   i wlec za sobą cień poległych
  
   więc lepiej Marku spokój zdejm
   i ponad ciemność podaj rękę
   niech drży gdy bije w zmysłów pięć
   jak w wątłą lirę ślepy wszechświat
   zdradzi nas wszechświat astronomia
   rachunek gwiazd i mądrość traw
   i twoja wielkość zbyt ogromna
   i mój bezradny Marku płacz