Czarne czy białe czy kolorowe i tak to uderza w mą własną głowę
  Vis a vis lustra widzę kilku ludzi
  Pierwszy się grzeje a drugi go studzi
  Trzeci coś czyta czwarty marudzi
  Piąty zasypia gdy szósty się budzi
  Siódmy na luzie to ósmy się trudzi
  Dzisiaj na czysto a jutro się brudzi
  Ma dosyć ludzi i znów do nich garnie
  Czasami świetnie a czasami marnie
  Teraz ofiarnie by za chwilę z gór
  Głębokie słowa i kompletne bzdury
  Splecione sznury życiowych zależności
  Grono przyjaciół i zwykłych gości
  Z nimi na co dzień pokaz zdolności
  Przed siebie twardo momenty słabości
  Minuty radości sekundy smutku
  Drążenie tematów od przyczyny aż do skutku
  Czarne czy białe czy kolorowe i tak to uderza w mą własną głowę
  Biegnie biegnie momentami stoi
  Zawsze pewny siebie chociaż o bliskich się boi
  Tam coś głupio broi a tu działa misternie
  Zakasa rękawy albo z boku stoi biernie
  Tak jak Szarik wiernie dla własnych wartości
  Spokój jak stoicy sporadyczny atak złości
  Ma dużo miłości razem z nią zazdrości
  Kilogram rozsądku i tonę spontaniczności
  Czasem kłopotliwe jak dla gardła rybie ości
  Nie brak mu szczerości czasami aż do bólu
  Druga osiem w raju a trzecia dziewięć w bólu
  Zamieszki w Seulu szampan na Ibizie
  Zgarnia całą pulę lub ciskane głazy gryzie
  Czyta w epikryzie człowiek z krwi i kości
  Taki sam jak wielu w biegu do doskonałości
  I unosi wzrok ponad odcienie szarości
  Czarne czy białe czy kolorowe i tak to uderza w mą własną głowę